JP is een perfect product van Brussel-Halle-Vilvoorde ben. Zijn vader en mijn familienaam komen uit Vilvoorde, zijn moeder komt uit Brussel, samen zijn ze in Ukkel gaan wonen. Zijn vader werkte bij Philips, in de platenindustrie, maar wel in de boekhouding. JP was gepland als boekhouder, maar dat is efkes misgelopen. De mediatheek Passage 44 in Brussel, waarvan de enige onderafdeling in Ukkel was, heeft daar veel mee te maken. Tijdens zijn jeugd huurde hij daar elke week het maximale aantal lp’s, en dankzij zijn vader geraakte hij goedkoop aan cassettes. Zo heeft hij vijftienhonderd cassettes opgenomen. Al wie beweert dat downloaden iets nieuws is, is verkeerd: het systeem heeft altijd bestaan.”
Het verschil tussen ‘downloaden’ toen en downloaden nu is volgens JP VAN dat men toen de lp wel ging kopen als men merkte dat het een uitzonderlijke plaat was. “Nu zijn cd’s veel te duur en tr weinig goeie songs. Er wordt niet meer geïnvesteerd in muziekgroepen. Cd’s bevatten één goeie song die je al moe gehoord bent van de radio. Uiteraard gaan mensen deze songs downloaden en geen 22euro betalen voor de hele cd, hij staat een maand op pc of mp3-speler en dan smijten ze hem eruit of beluisteren ze hem niet meer.
Tegen platte muziek
JP VAN had behalve in Halle ook platenwinkels in Leuven en Ukkel, maar die heeft hij al snel doorverkocht. Met dat geld richtte hij BOOM!records op. Het eerste succesverhaal was de serie GARAGEMANIA, in totaal acht compilatieLP's, zowat overal ter wereld verdeeld en bejubeld. Garage was toen ongepolijste rockmuziek die in een garage werd gerepeteerd. Grote namen van die serie waren The Pink Flowers, Betty Goes Green en The Spanks. Op vraag van de radio is JP VAN ook singles gaan uitbrengen, en intussen gaat hij al twintig jaar om de twee weken langs bij de radiozenders om een single te leveren. Overigens looft JP VAN de samenstellers van radioprogramma’s: “De meeste samenstellers hebben een heel goede smaak. Maar de reclame-industrie heeft zo hard haar stempel op de VRT gedrukt dat alles in doelgroepen zit. Goede muziek valt meestal tussen twee stoelen. Platte muziek kan wel opgedeeld worden: platte muziek voor Studio Brussel, platte muziek voor Radio 1, voor Radio 2 en voor Donna. De samenstellers worden gemuilkorfd en zijn verplicht dingen te draaien die ze niet willen draaien. Smijt de reclameblokken weg en je hebt opnieuw goede radio, met dezelfde samenstellers.”
De kritiek van JP VAN op de muzieksector is niet mals. “Radio is een soort gezelschapsdier geworden waar je geen omkijken naar hebt: het zit op de achtergrond en je hoeft het geen eten te geven. Het maakt niet uit wat er wordt gedraaid en het blijft ook niet hangen, want niemand loopt nog naar de platenwinkel om de cd te kopen.”
Boom afgezaagd
Onlangs had JP VAN een grote hit met ‘In my blood’ van Mothers Milk. “Het is een popnummer, maar niet plat, een beetje Norah Jonesachtig. Terecht een hit, maar moest het tien jaar geleden uitgebracht zijn, dan waren er minstens tienduizend singles van verkocht. Maar nu... Alle takken van de boom van de platenindustrie zijn afgezaagd, ik denk zelfs dat er geen boom meer is. Wat overblijft, is een zaadje dat opnieuw geplant moet worden. Het zal nog lang duren voor er weer een boom staat.”
Na een paar jaar garagemuziek is de muziekindustrie op de garagerock gesprongen en is het niveau van de muziek zwaar achteruitgegaan. Garage werd grunge en grunge werd gepolijst en mainstream, en BOOM!records ging in 1998 een andere kant uit, richting Cuba. “Cuba was toen nog ongerept, de Buena Vista Social Club was er al, de Antilliaanse Feesten ook, maar salsa was er alleen voor een kleine elite. De gewone muziekliefhebber wist niet welke muziek er in Cuba bestond. En er was vraag naar een dansbaar muziekgenre, rock was al jaren niet meer dansbaar. Ik had intussen ook een artiestenbureau en ik ben Cubaanse groepen naar hier beginnen te halen. Rond de eeuwwisseling hadden we vijfhonderd optredens per jaar. Dat heeft een hele beweging teweeggebracht, een stroomversnelling. Plots doken overal salsascholen op.”
Na tien jaar en een enorm succes met de Cubaanse muziek zoekt JP VAN andere horizonten op. Voor de twintigste verjaardag van BOOM!records brengt hij voor elke niet-commerciële muzieksoort een compilatie uit om te polsen of er een niche is die hij kan opvullen: wereldmuziek, folk, rock en alles rond jazz, van Arabische jazz tot funky soul.
JP VAN heeft het Cubaanse succesverhaal proberen toe te passen op Zuid-Afrika, ook omdat het land een prioriteit was in het beleidsplan van Vlaams minister van Cultuur Bert Anciaux (Spirit), maar dat is uiteindelijk niet doorgegaan. “Het is onvoldoende om rond een vergadertafel te zeggen dat je iets wilt, je moet het ook op straat realiseren. Er moeten mensen naar ginder gestuurd worden die maken dat ideeën concreet worden, geen mensen die leven van subsidies. Jammer, want Zuid-Afrika is een land met een taalkundige link met Vlaanderen, daar valt wel iets te doen. Als alle Zuid-Afrikanen zo slim zouden zijn om, over de rassen heen, muziek te maken met elkaar, dan denk ik dat je iets als in Cuba zou krijgen: een unieke muziekcultuur.”
Met driehonderd releases in 2007 is BOOM!records het grootste onafhankelijke label van België, maar de toegang tot de grote muziekwinkels is volledig versperd. “Onze albums zijn alleen te koop tijdens optredens omdat de meeste platenwinkels verdwenen zijn of in handen zijn van grote multinationals. Je geraakt er gewoon niet meer binnen als kleine onafhankelijke platenfirma.
Uit "Brussel deze week"